Kijken op de brandweerkazerne.
Op een zonnige ochtend liep Flexo samen met Kaya, Ayla en hun hondje Max vrolijk door de straat.
“Vandaag gaan we naar mijn opa!” zei Flexo trots.
“Hij werkt bij de brandweer!”
“Echt?!” riep Kaya enthousiast.
“Gaan we dan ook brandweerauto’s zien?”
Max blafte blij: “Waf waf!” 🐶
Toen ze bij de grote brandweerkazerne aankwamen, stonden daar al twee grote rode brandweerwagens.
“Woooow!” zei Ayla met grote ogen.
“Die zijn echt gigantisch!”
De deuren gingen open en daar stond opa al.
“Daar zijn jullie!” lachte opa.
“Welkom bij de brandweer!”
Opa liet alles zien.
“Dit is de brandweerwagen,” zei hij.
“En hier zit de sirene… luister maar!”
WEE-OO WEE-OO!
Kaya sprong een beetje op.
“Haha! Dat is hard!”
Ayla mocht even een brandweerhelm op.
“Staat het mij goed?” vroeg ze lachend.
“Super stoer!” zei Flexo.
Zelfs Max kreeg een klein helmpje op.
Iedereen moest lachen 😄
🚨 Een echte melding
Plotseling ging er een alarm af.
tuuut tuuut tuut klinkt het door de garage!!
Opa keek serieus.
“Er is een melding. Maar geen zorgen, het is een oefening.”
“Een oefening?” vroeg Flexo.
“Ja,” zei opa, “zodat we altijd klaar zijn om mensen te helpen.”
De kinderen keken hoe de brandweermannen snel in de wagen stapten.
“Zo snel!” zei Kaya.
Na de rondleiding kregen ze allemaal een ijsje van opa.
“Jullie waren echte toppers vandaag,” zei hij.
“Als ik later groot ben…” zei Flexo,
“…word ik misschien ook brandweerman!”
“En ik ook!” riep Ayla.
“En ik ga de sirene bedienen!” lachte Kaya.
Max likte aan zijn ijsje en kwispelde blij.
Samen liepen ze weer naar huis,
met grote glimlachen en een dag om nooit te vergeten.
