Op een rustige ochtend scheen de zon door het raam van Flexo's slaapkamer.
Normaal sprong Flexo meteen uit bed om avonturen te beleven met Kaya, Ayla en Max.
Maar vandaag bleef hij onder zijn warme dekentje liggen.
Mama kwam zachtjes zijn kamer binnen.
"Goedemorgen, lieve Flexo," zei ze met een glimlach.
Maar toen ze dichterbij kwam, zag ze dat er iets niet klopte.
Flexo's wangen waren rood en zijn ogen stonden moe.
Mama legde voorzichtig haar hand op zijn voorhoofd.
"Oei, Flexo," zei ze bezorgd. "Jij voelt wel erg warm aan."
Flexo heeft koorts en ligt op bed.
Flexo knikte langzaam.
"Ik voel me niet zo lekker, mama."
Mama pakte de thermometer uit het kastje.
Even wachten... Pieeeep!
"Je hebt koorts," zei mama vriendelijk. "Vandaag moet je goed rusten."
Flexo zuchtte diep.
"Maar ik wilde vandaag met Kaya, Ayla en Max spelen."
Mama streek door zijn haar.
"Ik weet het, lieverd. Maar als je goed uitrust, word je sneller beter."
Ze zette een glas water op zijn nachtkastje en trok het dekentje nog wat hoger.
Flexo keek verdrietig naar buiten.
Het leek alsof zijn leuke dag voorbij was.
Maar plotseling hoorde hij een bekend geluid.
WOEF! WOEF!
Flexo ging rechtop zitten.
"Dat klinkt als Max!"
Hij keek uit het raam. En ja hoor!
Daar stond Max enthousiast met zijn staart te kwispelen.
Naast hem stonden Kaya en Ayla.
Ze zwaaiden vrolijk naar hun vriend.
Kaya hield een grote tekening vast.
Ayla droeg een mandje vol lekkers.
En Max had zijn favoriete speeltje meegenomen
Even later stonden ze allemaal bij Flexo's bed.
"Wij komen jou opvrolijken!" riep Ayla.
"Want vrienden laten elkaar nooit alleen," zei Kaya.
Max sprong voorzichtig naast het bed en gaf Flexo een natte lik op zijn hand.
Voor het eerst die ochtend moest Flexo lachen.
Misschien was ziek zijn toch niet zo erg...
Als je zulke lieve vrienden hebt.
